Biografie || Bogusława Janusz

Bogusława Janusz, ok. 1920 r. (zbiory MHA)

Dziś chcemy przypomnieć postać Bogusławy Janusz – kobiety, która do dziś pozostaje w pamięci wielu ostrowczan, i którą można nazwać jedną z „wielkich” kobiet naszego miasta.

Bogusława Janusz urodziła się 11 marca 1899 roku w osadzie Bolesławów (teren wokół dzisiejszej ulicy Kilińskiego) jako córka Józefa i Ewy z domu Kurek. Mając piętnaście lat była świadkiem wybuchu I wojny światowej, w wieku lat dziewiętnastu jej zakończenia.  Jako dwudziestojednoletnia kobieta ponownie została boleśnie doświadczona przez działania wojenne w roku 1920. Całe jej młodzieńcze życie było naznaczone „jakąś” wojną. Zapewne te doświadczenia oraz szacunek do Ojczyzny wpajany przez rodziców, ukształtował jej dorosłe życie.

Wykształcenie ze specjalności nauczyciela geografii i biologii zdobyła w Seminarium Nauczycielskim im. Tadeusza Kościuszki w Ostrowcu, gdzie wstąpiła do I Drużyny Harcerek im. Adama Mickiewicza. Organizacja ta wywarła ogromny wpływ na jej dalsze losy, bo obok nauczycielstwa swe serce oddała służbie harcerskiej. Pierwsze kroki jako pedagog stawiała na Śląsku, później powróciła w rodzinne strony, gdzie od 1937 roku uczyła w ostrowieckich szkołach nr 2, 4 i 6.

Tu w wieku czterdziestu lat zastała ją kolejna w jej życiu wojna. Od pierwszych dni września 1939 roku organizowała pomoc na dworcu kolejowym dla przejeżdżających przez Ostrowiec pododdziałów 12. Dywizji Piechoty. W lipcu 1943 roku została powołana na szefa referatu V- Łączności Obwodu Opatów Armii Krajowej. W konspiracji działała pod pseudonimem „Wilga”. Po wojnie wróciła do odradzającego się  harcerstwa. Jako komendantka Hufca oraz nauczycielka geografii propagowała krajoznawstwo, organizując wycieczki, rozbudzając ciekawość do poznawania historii kraju i naszego regionu. W 1949 roku odeszła z harcerstwa nie godząc się na zmiany jakie w nim zaprowadziły komunistyczne władze.

Jako miłośniczka krajoznawstwa była także działaczką ostrowieckiego PTTK. W latach 1951-1953 była członkiem komisji rewizyjnej, w latach 1953-1956 skarbnikiem, a od 1961 do 1963 roku przewodniczącą oddziałowej Komisji Rewizyjnej. Korespondując z Marią Żakowską  ustalała powojenne losy ukrytych w czasie okupacji zabytków z Muzeum PTK.

Zmarła w 1984 roku i spoczęła na cmentarzu parafialnym przy ulicy Denkowskiej.

Opracowanie: Agnieszka Barańska